رباعی 112 | از خاک درت ساخته ام مفرش خویش

از خاک درت ساخته ام مفرش خویش
بر خیره به باد داده عمر خوش خویش

بنمای به من تو آن رخ مهوش خویش
هان تا نبرم آب تو از آتش خویش