غزل شمارهٔ ۱۲ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب غزلیات

مجلس خاص او است حضرت ما
الصلا هر که عاشق است صلا

در خرابات خلوتی داریم
به از این در جهان که دارد جا

عاشق و مست و رند و او باشیم
زاهدی از کجا و ما ز کجا

مدتی شد که بیخودیم ز عشق
با خدائیم با خدا به خدا

ما بلا را به جان خریداریم
گرچه هستیم مبتلای بلا

دردمندیم و درد درمان است
خوشتر از درد دل کجا است دوا

جرعهٔ جان نعمت الله نوش
تا بیابی تو ذوق مستی ما