غزل شمارهٔ ۶۱۳ شاه نعمت‌الله ولی | کتاب غزلیات

هرکه فانی شود بقا یابد
خوش بقائی از این فنا یابد

آنکه نام و نشان خود گم کرد
آنچه گم کرده است وایابد

بنده ای کو گدای سلطان است
پادشاهی دو سرا یابد

هر که با بینوا دمی دم زد
خوش نوائی ز بینوا یابد

غرق بحر محیط هر که شود
عین ما را به عین ما یابد

عشق مست است و عقل مخمور است
ذوق مستان ما کجا یابد

نعمت الله که نور دیدهٔ ماست
نور او را به دیده ها یابد