غزل شمارهٔ ۴۵۹

غزلیات

صبح بر افراخت علم ای غلام
رنجه کن از لطف قدم ای غلام

خیز که بشکفت گل و یاسمین
تا بنشینیم به هم ای غلام

باده خوریم و ز جهان بگذریم
زانکه جهان شد چو ارم ای غلام

بس که بریزد گل نازک ز باد
ما شده در خاک دژم ای غلام

زین گذران عمر چه نازیم ما
زندگیی ماند و دو دم ای غلام

پس چو چنین است یقین عمر خویش
چند گذاریم به غم ای غلام

این همه خود بگذرد و جان و دل
وا رهد از جور و ستم ای غلام

وقت درآمد که به پشتی تو
باز بر آریم شکم ای غلام

آب نجوییم ز خضر ای پسر
جام نخواهیم ز جم ای غلام

در نگر و خلق جهان را ببین
روی نهاده به عدم ای غلام

چون همه در معرض محو آمدند
محو شوی زود تو هم ای غلام

خود تو یقین دان که نیرزد ز مرگ
جمله جهان نیم درم ای غلام

عاقبت الامر چو مرگ است راه
عمر تو چه بیش و چه کم ای غلام

پس غم عطار درین وقت گل
دفع کن از می به کرم ای غلام

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}