غزل شمارهٔ ۶۶۱

غزلیات

ترسا بچه‌ای ناگه چون دید عیان من
صد چشمه ز چشم من بارید روان من

دی زاهد دین بودم سجاده‌نشین بودم
امروز چنان دیدم زنار میان من

سجاده به می داده وز خرقه تبرایی
نه کفر و نه ایمانی درمانده ز جان من

نه بنده نه آزاد‌م‌، نه مدت خود دانم
این است کنون حاصل در بتکده جان من

با دل گفتم ای دل زنهار مشو ترسا
در حال دل‌ِ خسته بشکست امان من

گفتم که منم ای جان در پرده مسیحایی
صد قوم دگر دیدم سرگشته بسان من

گویند عطاری را چونی تو ز ترسایی
حقا که درون خود کفر است نهان من

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}