امیرعلیشیر نوایی

غزل 138 | باده خور تا زنده ای کز بعد مردن روزگار

باده خور تا زنده ای کز بعد مردن روزگار

خانه نسیان به مهجوران خاکی می‌کشد

فانی آنکس را فنا باشد مسلم کو به دهر

درد و داغ عشقبازی را به پاکی می‌کشد