غزل 138 | باده خور تا زنده ای کز بعد مردن روزگار

متن کامل این شعر از امیرعلیشیر نوایی در غزلیات امیرعلیشیر نوایی.

باده خور تا زنده ای کز بعد مردن روزگار
خانه نسیان به مهجوران خاکی می‌کشد

فانی آنکس را فنا باشد مسلم کو به دهر
درد و داغ عشقبازی را به پاکی می‌کشد