شمارهٔ ۲۷۲ - تتبع خواجه

غزلیات

ای که گشتی سوی میخانه به رندان پیرو
وجه می گر نبود جان گرو و جامه گرو

در خیالات خط سبز کمان ابروی خویش
«مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو»

بی‌خود افتادم و بازم چو به هوش آمد دل
«یادم از کشته خویش آمد و هنگام درو»

خانه دل ز غم گردش گردون تیره است
آفتاب می اگر بفکند آنجا پرتو

ای دل آواز مغنی شنو آنگه واعظ
گرچه فریاد کند گوش بگیر و مشنو

ای که از ناز کله گوشه حسنت بشکست
از شکست دگرش یاد کن و غره مشو

فانیا با خودی خویش به جانان نرسی
خودی از خویش جدا افکن و بی‌خویش برو

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}