اوحدالدین کرمانی

شعر 243 | شمع ارچه زآتش همه تن پر نور است

شمع ارچه زآتش همه تن پر نور است

پیوسته به رنگ عاشق مهجور است

مانندهٔ فرهاد به غم می سوزد

مسکین مگر از صحبت شیرین دور است