آیتی بیرجندی

دیوان آیتی بیرجندی

کوتاه دربارهٔ شاعر

حکیم سعدالدین بن شمس‌الدین نزاری بیرجندی قهستانی (۶۴۵–۷۲۱ یا ۷۲۰ قمری) معروف به حکیم نزاری از سرایندگان بزرگ نیمه دوم سده هفتم و آغاز قرن هشتم، در روستای فوداج از توابع بیرجند زاده شد. وی را نخستین نویسنده دوره پس از الموت دانسته‌اند که پس از یک دهه بعد زاده شد و زبان شعر و تعبیرات و اصطلاحات صوفیان را برای پنهان کردن عقاید اسماعیلی خویش برگزید.

وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی خود در بیرجند و قاین، به مطالعه ادبیات، فلسفه و علوم متداول زمان خود در قهستان پرداخت. او از همان جوانی به کار دولتی مشغول گشت و پس از آن در سال ۶۷۸ قمری به نقاط گوناگونی سفر کرد و تجربیات خود را در کتابی به نام سفرنامه نوشت. پس از دو سال بعد به قهستان بازگشت

زندگی‌نامه کامل

این دیوان در 1 بخش سازمان یافته است.

کتاب‌ها

نمونه اشعار