غزل 137 | رندان که عزم سیر به کوی مغان کنند

رندان که عزم سیر به کوی مغان کنند
دین بهر می و چو مغبچه جوید چنان کنند

ایمان چو باختند به زنار زلف او
آنگه سبک نشاط به رطل گران کنند

سرخوش چو بهر عیش کله گوشه بشکنند
نقل طرب ز انجم هفت آسمان کنند

می از سفال دیر چو مستانه در کشند
خورشید زرنگار سپهرش کمان کنند