غزل 57 | رخش آتشم در درون می‌برد

متن کامل این شعر از شاهدی در غزلیات شاهدی.

رخش آتشم در درون می‌برد
دو زلفش ز عقلم برون می‌برد

ندانم چه شد عقل و اندیشه را
که عشقم به سوی جنون می‌برد

دلم را که پر بود از عقل و هوش
دو چشم تواَش با فسون می‌برد

به پابوس تو سرو را آب جوی
به زنجیرها سرنگون می‌برد

اگر شاهدی برد جان از لبت
ز زنجیر زلف تو چون می‌برد