شاهدی — دیوان فارسی
123 گفتار · 679 بیت
فصلها
گفتارها
- شعر 1 | شد خاک راه این سر سودا نوشت ما
- شعر 1 | ای از صفات حسن تو بر هر گذر افسانه ای
- شعر 2 | ز روی لطف بکن بوسه ای حوالۀ ما
- شعر 3 | پر کن بدور لعل نگارم پیاله را
- شعر 4 | اگر نه زلف تو میبرد در پناه مرا
- شعر 5 | جز ناله نیست مونس جان دل ربوده را
- شعر 6 | به عاشقان خود بنما جمال عالم آرا را
- شعر 7 | لعل لب تو شفاست ما را
- شعر 8 | کردی ز غم آباد چو کاشانۀ ما را
- شعر 9 | باز نما به مطربان نغمۀ جان گداز را
- شعر 10 | هر لحظه سیل دیده به خون می کشد مرا
- شعر 11 | کجا شد هودج لیلی که مجنون است از او دل ها
- شعر 12 | ای خاک درت سجده گه جمله جبین ها
- شعر 13 | ای طاق دو ابروی تو محراب جبین ها
- شعر 14 | مده هر دم سر آن زلف را تاب
- شعر 15 | خطت را بدایت به غایت خوش است
- شعر 16 | مرا دلیست که در وی بجز محبت نیست
- شعر 17 | وصف کمال حسن تو ورد دوام ماست
- شعر 18 | عشقت چو به قصد عقل و جان رفت
- شعر 19 | کدام سینه که مجروح و دل فگار تو نیست
- شعر 20 | خوشا دلی که به مهر وی و نشانه اوست
- شعر 21 | چو عقد سنبل تو عقده بر جبین انداخت
- شعر 22 | کسی که عشق تو ورزید با فراغ نرفت
- شعر 23 | بسم نبود که زلفت بقصد دین برخاست
- شعر 24 | قدم به پرسش من رنجه کن به رسم عیادت
- شعر 25 | با لعل جان فزای تو آب زلال چیست
- شعر 26 | قدت سرو گفتیم و رویی نداشت
- شعر 27 | امروز ز نو دلبر ما خوی دگر داشت
- شعر 28 | دلم را جز غمت سودی نماندست
- شعر 29 | دل بسی گردید چون زلف تو دلداری نیافت
- شعر 30 | تا به تیغ ستم اندر دل من چاک انداخت
- شعر 31 | از عنبرت غبار چو بر یاسمین نشست
- شعر 32 | چو بر دل لشکر دل از کمین ریخت
- شعر 33 | دلبرا در کشتن ما خود بگویی سود چیست
- شعر 34 | خوش بود که تیرش به دل ما گذری داشت
- شعر 35 | هر سر که بوی سنبل تو در دماغ داشت
- شعر 36 | آنکو دل خود به خار ننهاد
- شعر 37 | جان ز تن رفت و دل اندر عقد گیسویت بماند
- شعر 38 | زلف و رخ تو چون شب مهتاب نماید
- شعر 39 | خوب رویان چو صید عام کنند
- شعر 40 | دانی که جان به فکر لبت در چه حال بود
- شعر 41 | از کمان خانه چو خوبان سحری بگشایند
- شعر 42 | ز زلف تو جان چون شود فارغ آیند
- شعر 43 | دل بی غم تو چرا نشیند
- شعر 44 | دیده از دیدن تو بس نکند
- شعر 45 | با آنکه درین سینه ز زخم تو بسی بود
- شعر 46 | چو جان خیال لبش در درون بگرداند
- شعر 47 | هر لحظه بر دلم ز تو گر صد بلا رسد
- شعر 48 | هرچه آن سرو ناز می گوید
- شعر 49 | تیرت ار پیکان خونین از جگر بیرون برد
- شعر 50 | مژه اش صف زد و با خنجر و بس تیز آمد
- شعر 51 | جز تحفه جان عاشق درویش ندارد
- شعر 52 | در مجالس گر سخن زان لعل میگون می رود
- شعر 53 | تا دل نظری به حال خود کرد
- شعر 54 | بهر خدنگ کز آن یار برگزیده رسد
- شعر 55 | چو دلبران به دل ما سه چیز می جویند
- شعر 56 | چون دلبران ز زلف سیه تاب می دهند
- شعر 57 | رخش آتشم در درون می برد
- شعر 58 | یک ذره بدان دهن که گوید
- شعر 59 | کاری ندارم در جهان جز گریه در کردار خود
- شعر 60 | دلم پیکان او را در جگر دید
- شعر 61 | ترسم آن سرور خوبان ستمش یاد آید
- شعر 62 | عمر بگذشت بدو سال اگر باز آید
- شعر 63 | بر گلت از عرق گلاب افتاد
- شعر 64 | ز بهر تیر تو میل میلم بهر مغاک برد
- شعر 65 | با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
- شعر 66 | با آنکه دل به درد تو بس دردمند بود
- شعر 67 | بجز کوی تو دل منزل نگیرد
- شعر 68 | یار بر من دود دل ها می کشد
- شعر 69 | درد تو جان من به جز این تن نمی کشد
- شعر 70 | امشب دلم به فکر دهان تو تنگ بود
- شعر 71 | هزار شکر که جنت دوام خواهد بود
- شعر 72 | ترک من دیگر به غوغا می رود
- شعر 73 | دل دید قدت ز قامت افتاد
- شعر 74 | گرچه دل ز آتش هجران تو داغی دارد
- شعر 75 | مرا گر در نظر گلزار باشد
- شعر 76 | زلف مشکین را چو خوبان بر رخ زیبا نهند
- شعر 77 | میکشد روی دلم هر دم به مهروی دگر
- شعر 78 | دل را چو نیست جز غم تو همدمی دگر
- شعر 79 | جانا ز دل خدنگ جفا را تو باز دار
- شعر 80 | لعلت از کوثر به معنی پاک تر
- شعر 81 | تا خیال قامتت بگذاشت ما را در ضمیر
- شعر 82 | مرا درد تو در جان حزین بس
- شعر 83 | ای دل ز خودی خود جدا باش
- شعر 84 | بنما طلعت موجه خویش
- شعر 85 | خواهم امروز عتابی بکنم با دل خویش
- شعر 86 | مرغ دل راست عزم مسکن خویش
- شعر 87 | مرا خوش است به درد خود و جراحت خویش
- شعر 88 | با نی شکر بگو که ننازد به قند خویش
- شعر 89 | به فکر سر دهانت چو غنچه ام دل تنگ
- شعر 90 | دل ز کار و بار عالم سر به سر برکنده ام
- شعر 91 | بی تو به گلشنم نکشد دل به باغ هم
- شعر 92 | بی گل روی تو نبود میل سوی گلشنم
- شعر 93 | خونم از مستی طریق عقل را گم می کنم
- شعر 94 | بر خاک رهت ما سر تسلیم نهادیم
- شعر 95 | چو روز فرقت آن مه وداع دل کردم
- شعر 96 | آن جان من و روان مردم
- شعر 97 | چو چشم تو من فتنه جویی ندارم
- شعر 98 | چون در صفت آن لب شکر شکن آیم
- شعر 99 | از آن ساعت که روی آن بت پیمان شکن دیدم
- شعر 100 | چرا ز درد غم یار خود بغم باشیم
- شعر 101 | خواهم که با تو قصه خود در میان نهم
- شعر 102 | به عشق آن میان شد مدتی با من سمر بندم
- شعر 103 | مرا گر هجر دل بر آتش است و دیده دریا هم
- شعر 104 | تا دل به قید زلف دل آرام بسته ایم
- شعر 105 | به پیش عارض او عرض آفتاب مکن
- شعر 106 | گویا بگذشتی ز چمن با رخ گلگون
- شعر 107 | آمد نگار بر در دل دیده باز کن
- شعر 108 | ما را درون پرآتش و غافل نگار از آن
- شعر 109 | عمر در صبر شد و وعدۀ دیدار همان
- شعر 110 | ای جان فدای جمله به شمشیر جنگ تو
- شعر 111 | تا کی کنیم آتش دل را نهان از او
- شعر 112 | دل و جگر به غم تو کباب شد هر دو
- شعر 113 | جانا به لطف خویش به ما یک سخن بگو
- شعر 114 | خوشا شب تا سحر با او نشسته
- شعر 115 | ماییم ز عشق مست رفته
- شعر 116 | اگر از دهان تو زد لاف پسته
- شعر 117 | ای نسیم از دوست اعلامی بده
- شعر 118 | خطت طعنه بر مشک و عنبرزده
- شعر 119 | تا مردمک دیده من حسن تو دیده
- شعر 120 | بگو به یار که کاشانه که می پرسی
- شعر 121 | دو زلف سرکش دلبند داری
- شعر 122 | دلا گر عشق مهرویی نداری
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}